«El análisis ha demostrado ampliamente lo que se ha supuesto como cierto durante mucho tiempo, que las necesidades son insaciables; que la satisfacción de una de ellas implica la aparición de otras. La conclusión es que nos enfrentamos a un campo sin límites, que existen nuevas necesidades que no serán más que la iniciación de otras nuevas a medida que aquéllas se satisfagan... Mediante la publicidad y otros tipos de mecanismos de promoción... se ha creado un considerable volumen de producción.»
Informe del comitè assessor del president d‘E.U.A., Hervert Hoover, en 1929, just uns mesos abans del famós crack de la Borsa de Nova York. (citat en "El fin del Trabajo", de Jeremy Rifkin).
A Europa, en 200 anys, el producte interior brut s’ha multiplicat per trenta. I pregunto: avui som trenta cops més feliços? El desafiament més gran que tenim actualment consisteix a redefinir la idea de riquesa: entendre-la com a satisfacció moral, intel·lectual, estètica, com a utilització creativa de l’oci. Ho aconseguiríem si tots penséssim com pensa el meu amic el poeta Castoriadis, que sempre em diu: “Jo m’estimo més adquirir un nou amic que un nou cotxe”.Serge LATOUCHE. La Vanguardia, 9 de març del 2007.
Text i fotos extrets de Consume hasta morir.
Quadern d'Intermón sobre el consumisme.

No hay comentarios:
Publicar un comentario